ژولیوی نوزده‌ساله از شهرستان به لیسبون می‌رود و به عنوان کفاش نزد عمویش رائول مشغول به کار می‌شود. اما وقتی او با ایلدا ملاقات می‌کند، خدمتکار جوان و بااعتمادبه‌نفسی که مرتب به مغازه سر می‌زند، ارزش‌های طبقه کارگر او با ظواهر بورژوازی زندگی مدرن برخورد پیدا می‌کند.

در سال ۱۹۹۶، مارچلو ماسترویانی درباره زندگی خود به عنوان یک بازیگر صحبت می‌کند. این یک خاطره‌نگاری حکایت‌گونه و فلسفی است که از موضوعی به موضوع دیگر می‌رود و کاملا نشان‌دهنده مردی در سنین پیری است که به گذشته نگاه می‌کند. او داستان‌هایی از کارگردانی فلینی و د سیکا، استفاده از کنایه در بازی‌ها و کار مداوم می‌گوید (اینکه یک بازیگر تلاش می‌کند خود را در نقش‌ها پیدا کند). او نسبت به جوایز بی‌اعتناست، رم و پاریس را ستایش می‌کند و به ناپل و مردمش درود می‌فرستد. او به این سوال پاسخ می‌دهد که چرا فیلم‌های بد ساخته است؛ از پدر و پدربزرگش که نجار بودند، مادرش که در پیری ناشنوا بود و برادرش که تدوین‌گر فیلم بود یاد می‌کند و درباره ظاهر خود متواضع است. در لحظات سکوت، گذر سریع زمان نگاه درونی ماسترویانی را به خود مشغول می‌کند.

مستندی شخصی و طولانی‌مدت پنهان مانده از کارگردان فقید و محترم پرتغالی، «مانوئل دی اولیویرا»، درباره ترک خانه‌ای محبوب.